22 jan Wat doe je als je partner wegvalt– is er nog plek voor een nieuwe liefde?

Het kan iedereen overkomen. Jong of oud. Plotseling, of na een lange periode van ziekte waarin je met liefde hebt gezorgd, vastgehouden en uiteindelijk moet loslaten.

Als matchmaker kom ik dit thema vaker tegen dan je misschien zou denken. Mensen die uit een goede relatie komen. Mensen die niet zijn gescheiden, maar die hun partner zijn verloren. Hun grote liefde. Hun maatje. Soms ook een deel van zichzelf.

Juist deze mensen zijn vaak bijzondere, warme en zeer geschikte partners. Ze weten wat liefde is. Ze weten wat toewijding is. Ze weten wat het betekent om er echt voor iemand te zijn.

Toevallig dronk ik gisteren nog koffie met een krachtige vrouw, veel te jong weduwe geworden. Ze vroeg me:
“Heb jij dit zelf ook van dichtbij meegemaakt?”

Ja. Helaas wel. Niet persoonlijk, maar bij mensen om me heen. En ik zie wat het met iemand doet.

Wat ik vaak zie, is dat er een soort schuldgevoel ontstaat wanneer iemand weer openstaat voor een nieuwe liefde.
Is het te vroeg?
Wat zullen de kinderen denken?
Mag dit wel?

Maar uiteindelijk gaat het leven door. En het is jóuw leven.

Het is belangrijk dat je je niet schuldig of ongemakkelijk gaat voelen over de keuzes die je maakt. Dat je leert omgaan met de situatie, het verlies een plek geeft, en jezelf weer toestaat om te leven. Om te voelen. Om te verbinden.

Er komen veel emoties bij kijken wanneer je weer open wilt staan voor een nieuwe liefde. Verdriet en verlangen lopen door elkaar heen. Maar juist daarin kunnen wij begeleiden.

Want hoe mooi is het als je een partner ontmoet die begrijpt wat je hebt meegemaakt. Die óók weet wat het is om een diepe, langdurige liefde te hebben gekend.

Afgelopen weekend zag ik hier een prachtig voorbeeld van tijdens een evenement dat ik organiseerde met een schrijver. Hij vertelde over de verschillende levensfases waarin we terechtkomen, en hoe ieder daar anders mee omgaat.

Er was een weduwnaar aanwezig. Hij kon zich totaal niet vinden in de worstelingen van de gescheiden deelnemers. Hij zei:
“Ik heb een prachtig huwelijk gehad. Veertig jaar. Hiervoor heb ik niet gekozen. Ik ben mijn wederhelft verloren. Mijn grote liefde. Maar vooral ook een deel van mezelf.”

Dat raakte me.

Ik vroeg hem zich bij mij in te schrijven.

Diezelfde avond nog kreeg ik een bericht van een kennis: haar schoonmoeder was weduwe. Ook veertig jaar gelukkig getrouwd geweest. Ze vond het zó moeilijk om alleen te zijn. Ook zij voelde zich verloren.

1 + 1 leek twee. Maar juist door hun verhaal, hun achtergrond, hun gedeelde ervaring, dacht ik: dit zou zomaar eens heel bijzonder kunnen zijn.

Ze spraken af voor een kop koffie.

Die koffie werd lunch.
De lunch werd een glas wijn.
En de volgende dag spraken ze opnieuw af, omdat ze zóveel met elkaar te bespreken hadden.

Dit is wat we doen.

Mensen verbinden vanuit herkenning, vanuit verbinding, vanuit gedeelde levenservaring.

Deze mensen komen niet met lijstjes van wat ze niet meer willen. Ze zoeken geen perfecte plaatjes. Ze zoeken de connectie. De warmte. Het samen zijn.

En daarom is het slagingspercentage bij deze groep zo hoog.

Als mensen mij vragen: “Wat is je slagingspercentage?” dan zeg ik altijd:

Dat hangt af van de kandidaat.

Wie met lijstjes werkt, zal minder snel slagen.
Wie openstaat voor een ontmoeting, vaak verrassend snel.

Liefde na rouw is geen verraad aan het verleden.
Het is een eerbetoon eraan.

Het betekent dat je hebt liefgehad.
En dat je nog steeds in staat bent om lief te hebben.